نقد The Nun (2018) (1)

فیلم راهبه

صفحه فیلم The Nun (2018)

منبع: سایت بانی فیلم
تاریخ انتشار: 22 شهریور 1397 ش ساعت 08:13
عنوان: کمی ترس لطفا!



«راهبه» [The Nun] فیلمی به کارگردانی کورین هاردی [Corin Hardy] است که به تازگی به اکران عمومی در سطح بین المللی درآمده است.

فیلم «راهبه» روایت یک راهبه با بازی شارلوت هوپ [Charlotte Hope]، یک کشیش کاتولیک با گذشته ای تاریک با بازی دیمین بایکر [Demián Bichir] و یک راهبه تازه کار جوان با بازی تیسا فارمیگا [Taissa Farmiga] را دنبال میکند که توسط واتیکان برای بررسی و تحقیق در مورد خودکشی مرموز یک راهبه به صومعه ای در رومانی اعزام میشوند. طبیعتا، این خودکشی مربوط به شخصیت منفی فیلم یعنی والاک با بازی بونی آرونز [Bonnie Aarons] است.

از همین خلاصه مختصر و مفید می توان دریافت که تازه ترین فیلم هاردی مانند بسیاری دیگر از فیلمهای ژانر وحشت که مضمون مذهبی دارند، به تقابل میان خیر و شر یا همان مذهب و نیروهای اهریمنی می پردازد.

به باور من، «راهبه» بزرگترین لطمه را از فیلمنامه اش خورده است، فیلمنامه ای بسیار خام و پرداخت نشده. فیلمنامه ای که رسما در حد یک طرح اولیه باقی مانده است و سعی بر آن دارد تا با بهره گیری از دیگر عناصر فیلمهای ژانر وحشت همچون حرکات دوربین، موسیقی متن، چهره پردازی، طراحی صحنه و لباس، فضاسازی و میزانسن و البته تدوین؛ نقصانهای متن خود را جبران کند.

فیلمساز در جاهایی از فیلم تلاش میکند لحنی کمدی به کار ببخشد، اما بهره گیری نامناسب از دیالوگهای کمیک و قرار دادنشان در بخشهای نادرست از فیلم؛ نه تنها بر بار طنز فیلم نمی افزاید، بلکه به مثابه وصله ای ناجور از آب درآمده است که هرگز با فیلم و فضای آن همخوانی ندارد.

برخی از نقاط اصلی، از درام حذف شده اند و احتمالا اصلی ترین دلیل بی کششی فیلمنامه همین است. اساسا فیلمنامه در بخش بحران باقی مانده و با پرشی، ناگهان به فصل گره گشایی و حل و فصل میرسد. اگر چه گره گشایی هم آنچنان که باید گره ای از پرسشهای پیش آمده برای مخاطب نمی گشاید و فیلم خیلی زود به مرحله حل و فصل میرسد و مجددا شوکی که با فلش فوروارد به بیست سال بعد به مخاطب وارد میکند که البته این دسته از تمهیدات روایی نیز به عقیده نگارنده دیگر خیلی تکراری شده اند و برای مخاطبان همیشگی فیلمهای وحشت کاملا قابل حدس هستند.

به زعم من «راهبه» فاقد بسیاری از المان های ترس آور و مهیج فیلمهایی از این دست است. در واقع نه فیلمنامه و نه عناصر بصری هیچ کدام منجر به آن نمیشوند که فیلم، مخاطب را غافلگیر کند یا حقیقتا بترساند. شاید اصلی ترین تمهیدات فیلمساز برای القای حس ترس به مخاطب، بهره گیری ماهرانه اش از فضاسازی باشد. فیلم با طراحی صحنه گوتیک وار، نورپردازی اکسپرسیونیستی و خلق فضاهایی تاریک و نمور می تواند تا حدودی مخاطب را دچار دلهره کند. اما به سبب فیلمنامه نه چندان تاثیرگذار و دیالوگهای کلیشه ای، این احساس در حد همان دلهره باقی می ماند و بیشتر نمیشود. بازیهای فیلم هم متوسط هستند. شاید بازیها نیز تا حد زیادی در سایه عناصری چون موسیقی متن، صداهای فیلم، طراحی صحنه و ... قرار گرفته اند.

به زعم من، «راهبه» فیلمی متوسط و تا حدودی ساده انگارانه در ژانر خود است که در حین تماشایش بارها به ساعت خود نگاه خواهید انداخت.


تاریخ آخرین ویرایش صفحه: 10 آذر 1398, 23:46
- ویرایشگر: Adel.J

دسته بندی:  آرشیو نقد